Zonneblinden

Hoewel de Aarde een gigantisch groot en complex ecosysteem betreft is het toch erg afhankelijk van één ander deel van het universum: de zon. Zonder zon is er geen licht en kunnen planten geen zuurstof produceren. Kortom: zonder zon gaan we allemaal dood. Getuige de uitvinding van de zonnebank zijn we sowieso wel blij met de aanwezigheid van de Koperen Ploert. Toch is de hoeveelheid zon soms, zeker in de zomer, iets te veel. Ook daar hebben we iets op bedacht: zonnewering. Dat kan aan de buitenkant, ín het raam (de techniek staat inmiddels voor niets) en aan de binnenkant door middel van zonneblinden.

De naam zonneblinden zegt een hoop mensen niet zoveel. Deze producten worden echter ook als lamellen verkocht, een term die wel de nodige belletjes doet rinkelen. Er zijn twee varianten op dat thema: horizontale lamellen en verticale lamellen. Horizontale doen nog het meeste denken aan een rolgordijn met stevige latjes in plaats van gordijnstof: in ‘ingeklapte’ toestand hangen ze boven het raam af te wachten op hun volgende actie en je kunt zelf bepalen hoever je ze je uitzicht laat blokkeren. Verticale lamellen zijn heel anders, beter vergelijkbaar met een serie lapjes die vanaf het plafond naar beneden hangt. Het verschil is dat je deze lamellen kunt draaien en wegschuiven.

Wat de beste keus is hangt van de situatie af. Als er sprake is van een raam dat ook kan kiepen (naar binnen toe) moet je alleen zorgen dat de zonneblinden aan het raamkozijn zijn gemonteerd, anders stoot het raam er immers tegenaan. Vaak is dat alleen bij horizontale lamellen het geval: verticale lamellen worden over het algemeen hoog op de muur gemonteerd. Dat heeft zowel voordelen als nadelen. De ruimte waarin ze hangen lijkt optisch hoger (vanwege de verticale strepen), maar het is geen gezicht om verticale lamellen te gebruiken voor een klein raampje halverwege de gevel. Voor een grote raampartij, bijvoorbeeld in een serre, zijn ze echter wel weer heel goed geschikt.